Jes, jes, mi scias, neniu skribas en ĉi tiu blogo, do, neniu legas , kiu kulpas, la tri gekapeguloj, nur ili, sed ni ekskribos. Kial mi estas certa? Ĉar se ni ne skribas ĉiu semajne ni puniĝos, jes, mi jam estis punita, mi devas fari filmeton, kanti en ĝi kaj alŝuti en Youtube (suspiro).

Nu, kiel mi ne volas alian punon, mi verkis etan poemon, estas pri viva mortinto. La 15an de novembro estis ĉi tie en mia urbo Guadalajara la tago de la vivaj mortintoj, multaj uloj vestiĝis tiel kaj promenis pro la urbocentro por poste iri al festo. Jen la poemo.

Kio vi estas, mia kara entino?

Kial via koro jam ne batas?

Kial via rigardo ŝajnas alian

Kaj kial via korpo malvarmas.

Vian korpon  al mia respondas

sed ne kiel mi deziras

Via buŝo mangxi min volas

Manĝu min, manĝu min kara mia

Se vi ne povas esti kiel mi

Do, mi volas esti kiel vi

Jam mi trovos la manieron

por ne manĝi plu al vi.

Interreto estas ja sendube granda. Ege granda.

Oni preskaŭ ĉiu tago faras geamikojn el pluraj landoj, aŭ eble nur konatoj. Por ni e-istoj, frue aŭ malfrue, ne eblas kaŝi nian emon por nia lingvo kaj estas vera ĝojo kiam la aŭskultanto aŭ leganto interesiĝas same ol ni por lerni ĝin; tamen estas fakto ke la plej parto de la ricevitaj respondoj rilatas al ne intereso.

Antaŭ ne longe mi komencis ludi interesan ret-ludon kiu nomiĝas eRepublik. Per simplaj vortoj, oni dirus pri ĝi ke rilatas nur al malmultaj aferoj: sufiĉas fari du mus-tuŝojn tage (por labori kaj trejni). Ja tio enuas! Bonvolu, sekvi legante.

Kial la ret-ludo havas tiom da ludantoj kaj eĉ iuj kiuj atendas inviton por eniri? Okazas ke ĝi enhavas la  amuzon ekster de ĝia komuna loko: ĉe forumoj. Tie oni trovos verajn strategiajn fakulojn kiujn multe ŝatas pensi logike kaj scipovas du aŭ tri lingvoj… Ĉu tio iom rilatas al vi?

Jes, ankaŭ mi trovis kelkajn e-istojn tie. Pli malofta: argentinaj e-istoj.

Tuj post mi parolis pri nia amata lingvo, aro da ludantoj interesiĝis pri ĝi kaj komencis seriozan lernadon. Multege el ili neniam aŭdis pri e-o antaŭe.

Kiu ne povus esti feliĉa antaŭ tia intereso? Certe, mi ne estas la escepto. Ankaŭ estis grandega surprizo ricevi tian agon de preskaŭ ne konatoj al mi.

Konklude oni devas doni atenton pri kie oni serĉas novulojn aŭ novajn lernantojn.

Kontraŭ ĉio kiun oni povas pensi, la loko estas grava afero por kapti interesulojn.

Jen belega kaj ne forgesenda leciono!

Fine de miaj pensoj, karaj legantoj, mi pardonpetas laŭ la nomo de miaj kolegoj pro la longa foresto. La vivo ne haltas por neniu kaj iaj fojoj malfacilas ĝisdatigi nian blogon.

Agrablan kaj senstresan semajn-finon al ĉiuj! Ne forgesu komenti niajn notojn.

Mi nomiĝas João Paulo sed kutime miaj geamikoj nomigas min de João. Mi loĝas en Belo Horizonte, granda urbo el Brazilo.

Mia unua kontakto kun Esperanto estis antaŭ 1 jaro kaj 7 monatoj. Ekde tiu dato, mia vivo neniam pli estis la sama.

Mi povis koni novajn kulturojn kaj naskiĝis en mi novaj pensmanieroj.

Mi povas diri ke mi kreskis vere kiam mi eklernis Esperanton.

Pro tiuj motivoj, mi havis la oportunecon de koni tiujn du mirindajn personojn al kiuj mi povas sincere kaj ĝoje diri la vorton GEAMIKOJN. Kun ili, mi ne multe bezonas pro esti feliĉa, mi nur bezonas scii se ili estas bone. Ĉar iliaj doloroj, iliaj malĝojoj, iliaj venkoj kaj iliaj ĝojoj ankaŭ estas miaj. Kaj tio pli ol neniam kompletigis min kaj provis al mi ke ekzistaj amikecoj nedepende de landlimoj. Ĉar ni tri kune formas grandan familion kaj ver ela familio plej freneza kaj amuza tra la tuta mondo. Kaj kiel tutaj familioj ekzistas bataloj, bonaj momentoj kaj multaj ridetoj. Pro tio, miaj karaj legantoj, mi ŝatus profiti la okazon por danki al Esperanto pro helpi min esti kiu mi estas nun. Kaj mi pardonpetas pro la malfruo, sed en tiu momento, mi ŝatus skribi ion pli speciala.

Hieraŭ matene mi ricevis belegan surprizon: mia kara kuzo venis hejmen por viziti nin kaj resti kelkajn tagojn.

La tago pasis pli kaj pli agrable. Ni parolis pri niaj aferoj kaj rememoris kunajn ŝercojn. Tamen kiam oni pensas ke nenio povus ombrigi nian feliĉon, jen io okazas…

Lia kono de esperanto (kiel lingvo kaj ceteraj aspektoj) estis tra mi. Pasintjare mi penis ĉiu tago por instrui al li per ĉia metodo (filmoj, libroj, lern-programoj) esperante inter ni fari ion por nia tre amata kaj ŝatata lingvo.

Ne, kara leganto, mi vekiĝis kaj la sonĝo tute malaperis. Realo povas esti kruela kaj eĉ tio, bedaŭrinde, oni lernas plej rapide en la vivo. Li forgesis ĉion, escepte de stultaĵoj kiel saluti aŭ adiaŭ al iu. Vere rimarki tion, preni konscion de tia kono, estis kvazaŭ kora bato.

Ĉu mi perdis mian tempon, mian laboron? Esti instruisto ne estas facila, eĉ povas esti suferiga. Ĉu eble mi ne bone starigis veran intereson? Nu, liaj respondoj pri tio estis ke la ne uzado de la lingvo faris ke li perdu ĝin kaj eventuale la intereso mem mortis.

Miaj pensoj pri la afero estas ke la plej grava laboro ke instruisto povas fari (krom instrui kaj apogi la gelernantoj) estas tio, ke ili sentu veran kunigon pere de precizaj elementoj ŝatataj de li. Tio rezultis bone al mi maniere ke mi tre amas la logikon de esperanto.

Kion vi pensas, kara leganto, pri la afero?

Legendo de la sentoj

 Rakontas la legendo ke foje ĉiuj la sentoj kaj la kvalitoj de la homoj koncentriĝis en iu loko de la tero. Kiam la euneco oscedis pro tria fojo, la frenezeco, kiel ĉiam tiom freneza, proponis:

- Ĉu ni ludos kaŝludon?

La intrigeco levis la vizaĝon intrigante, kaj la scivolemeco ne povis evitii kaj demandis:

- Kaŝludo, kio estas tio?

- Estas ludo – klarigi la frenezeco – en kiu, mi kovras miajn okulojn kaj mi komencas nombri ekde unu ĝis miliono, dum mi nombras, vi kaŝas, kaj kiam mi finis nombri, la unuan kiun mi trovis, estos la sekvanta serĉanto kiam mi finis trovi ĉiujn.

La entuziasmeco estis subtenita pro la eŭforieco. La gajeco saltis tiom ke konvinkis la dubecon, kaj eĉ la apatieco, kiu neniam interesiĝas pri io volis ludi. Sed ne ĉiuj volis partopreni. La vereco preferis ne kaŝis; pro kio? Se fine ĉiam oni trovas ĝin,  kaj la fiereco opiniis ke estis ludo tre stulteta (funde, ĝi estis ĝenita ĉar la ideo ne estis el ĝi), kaj la malkuraĝeco preferis ne riskiĝis…

Unu, du, tri, komencis nombri la frenezeco. La unua por kaŝi estis la malagemeco ke, kiel ĉiam, faliĝis post la unua ŝtono de la vojo. La fideco supreniri, kaj la envieco kaŝiĝi post la ombro de la triunfo, ke per mem peno sukcesis supreniri ĝis la pinto de alta arbo. La malavareco preskaŭ ne povis kaŝi, ajn lokn ke ĝi trovis ŝajnis belega por ĝian amikojn: ĝi trovis belan lagon, kaj ĝi pensis ke estis perfekta por la beleco! Kavo en arbo, perfekta por la honteco! Ĉu la flugo de papilo? Bona loko por la volupteco! Ĉu ventfrapo? Perfekta por la libereco! Tiel finis kaŝante en streko de suno, la egoismeco ektrovis lokon tre bona, aerumanta kaj komoda, kaj nur por se mem.

La mensongeco kaŝiĝis en la fundo de la maro (mensogo, vere kaŝiĝis malantaŭ la ĉielarko), kaj la pasio kaj la deziro en la centro de vulkanoj, la forgeseco…mi forfesis kie ĝi kasiĝis!… Sed sed tio ne estas grava.

Kiam la frenezeco kalkulis 999,999 la amo ne trovis ankoraŭ loko por kaŝiĝi, ĉio estis jam okupita, do, vidis rozujon kaj kormilde decidis kaŝiĝi inter la floroj. – miliono! Diris la frenezeco,kaj komenci serĉi. La unua trovita estis la malagemeco, nur al tri paŝajxoj de roko. Poste aŭdis la fidecon diskutante kun dio en la ĉielo pri la zoologio, kaj sentis vibri la pasion kaj la deziron en la vulkanoj.

Dum malzorgajxo trovis la enviecon kaj tiel povis dedukti kie estis la triunfo. Al egoismeco ne devis serĉi, ĝi sole foriris malesperanta de lia kaŝujo, kiu estis nesto de vespoj.

Pro tiom marŝi sentis soifon kaj kiam proksimiĝis lagon eltrovis la belecon. Kaj estis tre facile trovi la dubecon, ĝi estis sidita sur ĉirkaŭbarilo sen decidi ankoraŭ kie kaŝiĝi.

Tiel trovis ĉiuj: la talenton inter la freŝa herbo, la korpremecon en malluma kaverno, al mensogecon malantaŭ de la ĉielarko… (mensongo, ĝi estis vere en la fundo de la maro), kaj trovis ĝis la forgesemon, kiu forgesis ke estis ludante.

Sed nur la amon ne aperis. La frenezeco serĉis malantaŭ de ĉiuj arboj, sub ĉiu ribereto de la planedo, super la montoj kaj kiam estis pro jam ne serĉi, vidis rozujon kaj ĝiajn rozojn, prenis forkon kaj komencis movi la branĉojn, do, aŭdis doloran kriajxon. La dornoj vundis la okuloj de la amo, la frenzeco ne scias kion fari por senkulpigiĝi, ploris, petegis, pardonpetis, kaj ĝis promesis esti ĝian gvidanton.

    Ekde tiam, la amo estas blinda kaj la frenezo ĉiam akompanas ĝin. 

Mia loĝurbo estas Neŭkeno en Argentino. Mi havas 25 jarojn kaj ne volas havi plu… pro tio ke miaj venontaj naskiĝtagoj mi transdonos ĉiun novjaron al Sara. Koran dankon, nia ĉarma aŭtorino.

Nu, ni volus scii ĉu iu trovis nian blogon aŭ ĉu ni skribas al ni mem. Estus bone ke almenaŭ unu lasu sian komenton por ke ni laboru plu (Joao bezonas multe da atento kaj voĉdono por skribi ion). Tial se vi hazarde trovis nian blogon, bv. komenti ĝin.

Ofte oni aŭdas diri, du kapoj pensas plibone ol unu, tio estas vero, sed ĉi tiu okazaĵo oni devis kunigi 3 kapojn por pensi tion ke pensus normala kapo, jes ni tri havas grandajn kapojn, sed ŝajnas ke iom malplenitaj, hahaha, (eble mi devus plori, sed mia malplenita kapo ne komprenas ke tio estas tro malbone), bone mi esperas ke ion bonan rezultu de ĉi tio.

Ni volus fari ion pri esperanto, ni nur povis pensi pri blogo.

Bone, nun io pri mi, mi estas Sara el Meksiko, mi aĝas 31 jarojn, mi parolas esperanton ekde antaŭ 4 jaroj kaj nune mi estas la nura esperantisto en mia urbo triste. Pri Cristian kaj Joao mi povas diri ke estas la plej frenezaj esperantistoj kiujn mi konas, ili ŝatas ridi kun mi (kvankam mi fojfoje pensas ke estas pri)  kaj diri aferojn, kiuj ruĝigas min, sed estas bonaj knaboj